Pokaż treść!Autobiografia. Datowana 1872. Z autografu w zbiorach Towarzystwa Numizmatycznego ogłosił F. Kopera.

„Wiadomości Numizmatyczno–Archeologiczne” 1897, t. 3, nr 4, s. 354–358.

Zdaniem Juliusza W. Gomulickiego, Autobiografię opublikowano w odpowiedzi na „apel norwidowski” jego ojca Wiktora Gomulickiego z 1896 roku, wbrew nieżyczliwym, którzy uznali prezentację Norwida za „bałamutną i pełną chwalby próżnej zarozumiałego człowieka oraz chorobliwego umysłu”. Autobiografia została przesłana przez Norwida najwcześniej w 1872 roku na ręce Antoniego Zaleskiego, który, razem z Władysławem Bartynowskim, przygotowywał publikację zbiorową o życiu i dziełach artystów polskich. Zaleski – przyjaciel Norwida z Florencji i niedoszły wydawca jego pism zebranych w 1858 roku oraz Bartynowski – badacz starożytności postanowili wydać słownik obejmujący biogramy artystów od czasów najdawniejszych po współczesność. Ażeby zgromadzić dane do publikacji, rozesłali ankiety wśród polskich twórców, przede wszystkim „malarzy, rytowników, litografów, drzeworytników, rzeźbiarzy i medalierów”.


Pokaż treść!Żeby to dłutem arcydzieło… Z autografu w zbiorach Towarzystwa Numizmatycznego ogłosił F. Kopera.

„Wiadomości Numizmatyczno–Archeologiczne” 1897, t. 3, nr 4, s. 355.

Autograf, później zaginiony, wpisał Norwid do pamiętnika profesora Mariana Sokołowskiego. Sokołowski, przebywający w Paryżu, zajął się wydaniem wykładów Norwida o Juliuszu Słowackim. Wiersz powstał prawdopodobnie w latach 1860–1861, w okresie intensywnej korespondencji i spotkań Norwida z młodym uczonym. W roku 1865 poeta dodał jeszcze trzy zwrotki, całość opatrzył tytułem Ironia i włączył do cyklu Vade-mecum.


 

Początek strony