„Chimera” 1904 (wyd. 1905), t. 8., z. 22/23/24: Pokaż treść!


Pokaż treść!

„Chrystus i Barabasz w pretorium Piłata. Rysunek piórkiem w sepii. Powstał w 1856. Ze zbiorów A. Sternschussa w Krakowie, s. 5.

Obraz być może identyczny z rysunkiem, który Norwid wysłał na wystawę do Krakowa w 1856 roku.


Pokaż treść!„Portret własny «z gałązką bluszczu»”. Szkic piórkiem (tusz). Powstał w 1877. Ze zbiorów W. Gomulickiego, s. 315.

Jedyny autoportret Norwida en face. Ofiarowany przez poetę Pantaleonowi Szyndlerowi, który z kolei powierzył go Wiktorowi Gomulickiemu. Następny właściciel – Dominik Witke-Jeżewski. Obecnie własność Muzeum Narodowego w Warszawie.

 

Pokaż treść!Norwid śpiący”. Szkic olejny na płótnie autorstwa P. Szyndlera. Powstał w 1879. Ze zbiorów W. Gomulickiego, s. 295.

Portret, od którego datuje się norwidowska pasja Juliusza Wiktora Gomulickiego. Oryginał obrazu – dar od autora, Pantaleona Szyndlera – wisiał nad biurkiem w gabinecie jego ojca, Wiktora Gomulickiego. Na wieść o tym, że Zenon Przesmycki jest w posiadaniu największych zbiorów norwidowskich i zamierza wydać osobny tom „Chimery”, w całości poświęcony Norwidowi, Wiktor Gomulicki zdecydował się odstąpić Miriamowi odpisy ineditów literackich i epistolarnych, a także reprodukcje prac plastycznych, w tym kopię „Norwida śpiącego” do publikacji. Obraz został namalowany przez Szyndlera znienacka, kiedy Norwid zdrzemnął się w jego paryskiej pracowni. Do roku 1919 był własnością Wiktora Gomulickiego, a potem – Leona Płoszewskiego. Uległ zniszczeniu w czasie Powstania Warszawskiego.


Pokaż treść!Autoportret piórkiem” („Autoportret «sygnetowy»”). Rysunek atramentowy. Powstał w okresie 1880–1883 (zdaniem J.W. Gomulickiego, ok. 1882), s. 417.

Rysunek wykonany dla Pantaleona Szyndlera, który przekazał go Wiktorowi Gomulickiemu. Następny właściciel – Dominik Witke-Jeżewski. Obecnie własność Muzeum Narodowego w Warszawie. Ostatni autoportret Norwida. Nazwany „sygnetowym”, ponieważ – jak zauważył J.W. Gomulicki – w latach 1949–1973 został wykorzystany, po znacznym zmniejszeniu, jako „sygnet” edytorski, wytłoczony na kilkunastu wydaniach dzieł Norwida.


Pokaż treść!Głowa Zygmunta Krasińskiego”. Szkic piórkowy tuszem, akwarela. Powstał ok. 1850. Ze zbiorów W. Gasztowtta, s. 209.

Wklejony przez Norwida do Książki pamiątek, na którą składa się kolekcja biletów wizytowych, akwarel i rysunków, drobnych zapisków, a nawet zasuszonych kwiatów. Książka pamiątek jest przechowywana w Bibliotece Narodowej.


 

Pokaż treść!Zagadka” („Lady Makbet”, „Kleopatra”). Szkic olejny na płótnie. Według J.W. Gomulickiego, namalowany najwcześniej w 1872. Własność Muzeum Narodowego w Warszawie (z dawnych zbiorów Muzeum w Rapperswilu), s. 55.

Treść obrazu wiąże się najpewniej z jakimś utworem dramatycznym lub przedstawieniem teatralnym.


Pokaż treść!Dziewczynka”. Rysunek ołówkiem i czarną kredką. Powstał ok. 1866. Ze zbiorów W. Gasztowtta, s. 256.

Wklejony do Książki pamiątek, co może oznaczać, że jest podobizną dziecka znanego Norwidowi.


Pokaż treść!„Dziecko z koniem” („Chłopiec z drewnianym konikiem”, „Marzenie”). Szkic akwarelowy. Sygnatura „C. Norwid 186[…]”, s. 219.

 


Pokaż treść!Sesja emigrantów(„Na wieczorku emigracyjnym”). Rysunek ołówkiem. Powstał prawdopodobnie ok. 1873. Ze zbiorów E. Geniusza, s. 421.


Pokaż treść!Sąsiedzi w przytułku św. Kazimierza”. Powstał w 1877 lub później. Ze zbiorów E. Geniusza, s. 424.

Z prawej stoi Stanisław Czyżkowski, emigrant z 1863 roku.


Pokaż treść!Chemin du progrès” („Droga postępu”). Szkic ołówkiem. Ze zbiorów W. Gomulickiego. Powstał w 1870, s. 428.


Pokaż treść!Studium męskie” („Smutek”, „Judasz”). Rysunek piórkowy tuszem, podkolorowany. Datowany: 1863. Ze zbiorów W. Gasztowtta, s. 284.


 

Początek strony