Pokaż treść!Modlitewnik (powstały w więzieniu, Berlin 1846, podarowany Włodzimierzowi Łubieńskiemu).

Fragmenty ogłosił „Przegląd Powszechny” 1911, t. 109, nr 327.

W roku 1845 Norwid, wiedziony patriotyczną troską, przybywa z Rzymu do Berlina w ślad za Marią Kalergis i Marią Trębicką. Zacieśnia liczne znajomości z przedstawicielami berlińskiej Polonii, m.in. z Władysławem Bentkowskim, Janem i Stanisławem Koźmianami oraz Augustem Cieszkowskim. Uczęszcza na wykłady Schellinga z „filozofii objawienia”. Zawiera również serdeczną przyjaźń z Włodzimierzem Łubieńskim. Tymczasem w Poznańskiem trwają przygotowania do zrywu powstańczego pod wodzą Ludwika Mierosławskiego. W wyniku oskarżenia o udział w ruchu niepodległościowym, Norwid trafia do ostrego więzienia policyjnego w Berlinie. Za sprawą wpływowych znajomych opuszcza celę po siedmiu dniach. Na pamiątkę pobytu w więzieniu sporządza modlitewnik i powierza go Łubieńskiemu, który przychodził regularnie pod okno kliniki więziennej, aby wspierać Norwida.


Pokaż treść!Monolog (z Modlitewnika).

„Przegląd Powszechny” 1911, t. 109, nr 326, s. 181.

W iluminowanym rękopisie Modlitewnika zamieścił Norwid: włoskie motto z Dantego, pierwszą antyfonę, polski przekład siedmiu psalmów błagalnych (VI, XXXVII, L, CI, CXXIX i CXLII), drugą antyfonę, wykaz dni szczególnego nabożeństwa, dwa urywki z Dziejów Apostolskich, dwa urywki z Ewangelii św. Jana, fragmentaryczny przekład VIII pieśni Czyśćca, a także poetycki Monolog i dedykację dla Łubieńskiego.


Pokaż treść!Przyjacielowi-poecie. Wiersz dedykowany T. Lenartowiczowi, przesłany mu (według Z. Przesmyckiego) w 1858.

„Gazeta Wieczorna” 1911, nr 99, s. 3.

Odezwa poetycka do Teofila Lenartowicza, przesłana prawdopodobnie ku pokrzepieniu przyjaciela po bolesnej krytyce Gladiatorów, której dokonał Julian Klaczko.


 

Początek strony