Pokaż treść! Utwory ogłoszone z rękopisów przez Miriama w: Cypriana Norwida pisma zebrane. Zgromadził, opracował, skomentował i wydał Zenon Przesmycki. Karty tytułowe, inicjały, nagłówki i przerywniki rysował Adam Półtawski. T. A–E, Warszawa–Kraków 1911 (recte: 1912-1914). T. F, Warszawa-Kraków 1911 (recte: 1946).

Wesele. Powieść (Bagni di Lucca, sierpień 1847). Z autografu w papierach po J. Koźmianie. T. A, cz. 1, s. 277.

Opowieść na kanwie planowanego ślubu hrabiego Adama Potockiego z hrabianką Katarzyną Branicką, który odbył się w listopadzie 1847 roku.

Nieskończony. Dialog z porządku dwunasty. Powstał w 1852. Z autografu w papierach po J. Koźmianie. T. A, cz. 1, s. 211.

Echo sporów Norwida z Janem Koźmianem i Zygmuntem Krasińskim.

Do J. K. na pamiątkę Paryża. Powstał w 1852. Z autografu w papierach po J. Komorowskim. T. A, cz. 1, s. 355.

Wiersz napisany w związku z przyjazdem Józefa Komorowskiego, wybitnego aktora, do Paryża. Norwid wręczył Komorowskiemu szkic Widowiska w ogóle uważane.

À Mr. J. Komorowski. Datowany: Paris 1852. Z autografu w papierach po J. Komorowskim. T. A, cz. 1, s. 916.

Swobodny przekład wiersza, o którym wyżej, na francuski. W wierszu mowa o Elizie Rachel, słynnej aktorce dramatycznej, podziwianej przez Norwida.

Ale Ty, Jeden-dobry i Jedyny Z autografu W. Gasztowtta. Powstał w 1853 w Nowym Jorku. T. A, cz. 1, s. 356.

Modlitwa Norwida, który właśnie wracał z Ameryki do Europy.

Do której z tych trzech rzeczy Powstał w 1857. Tekst użyczony przez W. Gomulickiego z papierów po Ł. Rautenstrauchowej. T. A, cz. 1, s. 428.

Refleksja wywołana ukazem amnestyjnym cara Aleksandra II z 1856 roku, zezwalającym na powrót emigrantów politycznych do Królestwa Polskiego.

Do Mieczy-sława [Pawlikowskiego]. Datowany: w Paryżu 1856. Z autografu w zbiorze Pawlikowskich. T. A, cz. 1, s. 412.

Ironiczne uwagi o moralnej kondycji polskiej emigracji.

Krytyka. Poema dramatyczne w trzech obrazach. Datowany: w Paryżu 1856. Z autografu w archiwum Potockich w Krzeszowicach. T. A, cz. 1, s. 406.

Satyra na „zupełną nieświadomość krytyczną” w Polsce.

Pokój (wiersz). Datowany: w Paryżu 2 marca 1856. Z autografu własności A. Dybowskiego. T. A, cz. 1, s. 421.

Utwór powstał po sesji Kongresu Paryskiego, który miał zaowocować traktatem pokojowym kończącym wojnę krymską 1853–1856.

Z pokładu „Marguerity” wypływającej dziś do New-York. Datowany: Londyn w grudniu 1852. T. A, cz. 1, s. 355.

Pożegnanie Norwida z Europą. Prawdziwa nazwa statku, na którym poeta wypłynął z Londynu, to „Margaret Evans”.

Autor – nieznany. Datowany: wrzesień 1856. T. A, cz. 1, s. 425.

Zestawienie poezji Norwida i jego dwóch wielkich poprzedników: Adama Mickiewicza (pierwszy śpiewak) i Juliusza Słowackiego (postać drugiego śpiewaka).

Czy ten ptak kala gniazdo, co je kala Datowany: 17.07.1856. T. A, cz. 1, s. 414.

Druga – po fraszce Zdrowy sąd – odpowiedź Norwida na zarzuty niektórych emigrantów wywołane krytycznymi opiniami poety o społeczeństwie polskim.

Echa (Fantazya). Datowany 1856. T. A, cz. 1, s. 417.

Wiersz, który współgra z hasłem Norwida: „największym prosty lud poetą, co nuci z dłońmi ziemią brązowemi”.

Fiat i vivat. Datowany: kwiecień 1856. T. A, cz. 1, s. 412.

Odpowiedź na krytykę dokonań Norwida, a także Józefa Bohdana Zaleskiego i Teofila Lenartowicza, która wyszła spod pióra towiańczyka Karola Balińskiego.

Teatr bez teatru. Powstał ok. 1856. T. A, cz. 1, s. 414.

Przejaw Norwidowego uwrażliwienia na problem ciągłości historycznej i cywilizacyjnej Europy.

A Pani cóż ja powiem... Datowany 1857. T. A, cz. 1, s. 431.

Wiersz ofiarowany kuzynce poety, Stanisławie Hornowskiej.

Deotymie odpowiedź (I) [inc.: W marmurów kraju…]. Powstała ok. 1858, s. 428.

Wiersz napisany po odebraniu długo oczekiwanych wieści od Jadwigi Łuszczewskiej przebywającej w Warszawie.

Deotymie odpowiedź (II) [inc.: Że pani mnie raczyłaś wspomnieć…]. Datowana 1858. T. A, cz. 1, s. 448.

List poetycki napisany przez Norwida tuż po pierwszej odpowiedzi na wieści od Jadwigi Łuszczewskiej, na które czekał poeta około czterech lat.

Deotymie (III) [inc.: Zaczepiony przez Sybillę śmiertelnik odpowiedział…]. Datowana 1860. T. A, cz. 1, s. 475.

Zastrzeżenia do twórczości Deotymy, sformułowane po jednym z wieczorów poetyckich, które autorka organizowała podczas pobytu w Paryżu w 1860 roku.

Idącej kupić talerz pani M. Datowany: 3.01.1869. T. A, cz. 2, s. 992.

Wiersz zadedykowany żonie Tytusa Maleszewskiego, portrecisty Norwida.

[Inc.: W komnacie, gdzie Stanisław święty zasnął w Bogu…]. Powstał w 1857. T. A, cz. 1, s. 431.

Drugi wiersz ofiarowany kuzynce, Stanisławie Hornowskiej, której patronował św. Stanisław Kostka. Wspomniana komnata to jedna z kaplic w rzymskim kościele San Andrea al Quirinale.

Odpowiedź [Lenartowiczowi]. Datowana 1859. Z autografu użyczonego przez M. Zaleską. T. A, cz. 1, s. 451.

Odpowiedź na wiersz Lenartowicza Do Cypriana Norwida, który dowodzi zachwiania wzajemnych relacji łączących „przyjaciół-poetów”.

Tyrtej [łącznie z: Za kulisami]. Według Z. Przesmyckiego, powstał w latach 1861–1862. W tekście wstawki poetyckie: Po balu; A czy też ona wie; Nie chcę już smutków, nie!...; Daj mi wstążkę błękitną; Czemuż bo pieśni ma być tak niepewna. T. C, s. 245.

Geneza dyptyku wiąże się z klęską powstania styczniowego, która – zdaniem Norwida – była skutkiem słabości polskiej inteligencji. Poeta, jako autor licznych not i odezw rozsyłanych wśród polityków emigracyjnych, powtarzał, że „równocześnie do powstania mieczem, trzeba powstania siłą myśli”.

[Inc.: Takie są głębie tam, na Oceanie…]. Datowany 1857. T. A, cz. 2, s. 730.

Fragment poetycki, który dopisał Norwid pod własną podobizną autorstwa Tytusa Maleszewskiego, umieszczoną w albumie malarza.


Pokaż treść!Burza. Datowany: 20.03.1841. Ogłosił K. Bartoszewicz na podstawie autografu znajdującego się w Bibliotece Jagiellońskiej.

„Świat” 1912, nr 29, s. 13.

Wiersz, przesłany Józefowi Ignacemu Kraszewskiemu jako redaktorowi wileńskiego „Athenaeum”, nie został wydrukowany przez pisarza z obawy przed carską cenzurą. Powstał po uroczystości odsłonięcia obelisku upamiętniającego lojalistów, którzy nie przyłączyli się do powstania listopadowego. Pomnik wzniesiono z rozkazu cara Mikołaja na pl. Saskim w Warszawie w 1841 roku. Burza stanowi gloryfikację walki z zaborcą, wyrażoną w poetyckiej odezwie do młodego spiskowca. Alter ego głównego bohatera utworu to najprawdopodobniej Karol Levittoux, dwudziestoletni przywódca warszawsko-łukowskiego spisku młodzieży, który spalił się żywcem w Cytadeli warszawskiej.


Pokaż treść!W albumie Zofii Skrzyneckiej [inc. Te kilka rysów…]. Datowany: 22 stycznia 1847. Ogłosił A. Ch. (Antoni Chołoniewski) w tekście: Jan Skrzynecki we wspomnieniach córki.

„Świat” 1912, nr 11, s. 10.

Wiersz wpisany przez Norwida do sztambucha córki generała Jana Skrzyneckiego, uczestnika kampanii napoleońskiej i jednego z dowódców powstania listopadowego.


Pokaż treść!Estetyczne poglądy. Datowany 1881. Z papierów po J.I. Kraszewskim ogłosił K. Bartoszewicz.

„Echo Literacko-Artystyczne” 1912, nr 1, s. 31–33.

Pastiszowe przedstawienie zapatrywań estetycznych typowego polskiego szlachcica.

 

Pokaż treść!Do Teofila Lenartowicza. Datowany: 1856 w Paryżu. Ogłosił I. Chrzanowski.

„Sfinks” 1912, z. 12, s. 345.

Apologia przyjaźni dedykowana koledze, którego zaliczał Norwid do grona osób najbliższych. We własnej hierarchii wartości przed przyjaźnią stawiał jedynie religię i sztukę.

 

 

Początek strony