Pokaż treść!J. Jankowski: O ideach i harfie Norwida.

„Prawda” 1912, nr 41, s. 5-9; nr 42, s. 11-13; nr 43, s. 8-10. 


Pokaż treść!

J. Jankowski: Pomnikowe wydawnictwo. „Świat” 1912, nr 17, s. 6-8.

W tekście zamieszczono prace plastyczne Norwida zreprodukowane przez Z. Przesmyckiego w Cypriana Norwida pismach zebranych, t. A–F:

Autoportret piórkiem” („Autoportret «sygnetowy»”). Rysunek atramentowy. Powstał w okresie 1880–1883 (zdaniem J.W. Gomulickiego, ok. 1882).

Maria Kalergis”. Rysunek piórkiem. Zdaniem J.W. Gomulickiego, powstał we Włoszech w 1845. Z albumu własności dra F. Chłapowskiego w Poznaniu.

Portret z kolekcji pięciu rysunków Norwida wykonanych na takich samych kartkach w albumie „pudełkowym”, oprawnym w fioletowy aksamit ze złotymi wyciskami.

Mój Giovanni w Rzymie”. Akwarela na tekturce. Z papierów prof. W. Gasztowtta po raz pierwszy opublikował Z. Przesmycki.

Portret rzymskiego służącego zatrudnionego przez Norwida w latach 1844–1845 albo 1847–1848.

Solo” („Melancholia”). Litografia wykonana z rysunku piórkiem. Datowana: „C. Norwid f. 1861”. Ze zbiorów Muzeum w Rapperswilu. Z dopiskiem: „Lith. Saint-Aubin – pass. Verdeau 35”.

Starzec”. Rysunek piórkiem (tusz). Powstał przed 1865. Własność Muzeum Branickich w Suchej.

Norwid karykaturzysta. Rysunek piórkowy tuszem. Powstał na przełomie 1845/1846. Wklejony przez Norwida do Albumu berlińskiego.

Autoportret Norwida z cygarem w ustach. Fragment większego szkicu satyrycznego. Za Norwidem stoi Mefistofeles, nad którym unosi się nietoperz. Rysunek został wklejony do Albumu berlińskiego z 1846 roku, który został ofiarowany przez Norwida Władysławowi Łubieńskiemu, a następnie stał się własnością dra Fr. Chłapowskiego z Poznania (obecnie należy do Muzeum Narodowego w Warszawie).

Dziewczę z lilią i lampką rzymską”. Rysunek piórkiem. Datowany 1850. Z albumu własności Michaliny z Dziekońskich Zaleskiej.

Włodzimierz Łubieński”. Rysunek piórkiem. Powstał, zdaniem Z. Przesmyckiego, w 1846, podczas pobytu Norwida w Berlinie.

Popiersie największego przyjaciela Norwida. Łubieński przychodził codziennie pod okna celi więzienia policyjnego w Berlinie, do którego wtrącono Norwida w 1846 roku. Rysunek pochodzi najpewniej z Albumu berlińskiego, który był własnością F. Chłapowskiego z Poznania.

Medalion Zygmunta Krasińskiego. Wykonany w brązie, okrągły (średnica 16,5 cm), ciemno patynowany. Sygnatura: „C. Norwid sculps. 1860”.

 


Pokaż treść!C. Jellenta: Preludia do wiedzy o Norwidzie.

„Rydwan” 1912, t. 2, s. 133-137.


Pokaż treść!St. Kossowski: Krasiński a Norwid. Lwów 1912. 


Pokaż treść!W. Lutosławski: Cypriana Norwida „Pism zebranych” t. A.

„Gazeta Warszawska” 1912, nr 40. 


Pokaż treść!K. Nitsch: Z historii polskich rymów. Warszawa 1912.


Pokaż treść!S. Pieńkowski: Cyprian Norwid.

„Gazeta Warszawska” 1912, nr 26. 


Pokaż treść! Z. Przesmycki: Przypisy wydawcy w: Cypriana Norwida pism zebranych t. A, cz. 2. Warszawa–Kraków 1911, s. 707–1095. 

Pokaż treść!Z. Przesmycki: Przypisy wydawcy w: Cypriana Norwida pism zebranych t. C. Warszawa–Kraków 1911, s. 379–464.

Pokaż treść!Z. Przesmycki: Przypisy wydawcy w: Cypriana Norwida pism zebranych t. E. Warszawa–Kraków 1911, s. 239–326.

Pokaż treść!Z. Przesmycki: Przypisy wydawcy w: Cypriana Norwida pism zebranych t. F. Warszawa–Kraków 1911, s. 407–496.

Pokaż treść!Quis [Adam Grzymała-Siedlecki]: Książki.

„Museion” 1912, z. 4, s. 118-124.


Pokaż treść! K. Wroczyński: Norwid a krytycy.

„Prawda” 1912, nr 46, s. 8-11; nr 47, s. 6-9.


 

Początek strony