Pokaż treść!Przepis na powieść warszawską. Datowany 1879. Ogłosił J. Lemański w: Satyra polska. T. 2. Warszawa, 1914, s. 111–112.

Fraszka utrzymana w konwencji „recept literackich” rozpowszechnionych w pierwszej połowie XIX wieku. Bezpośrednim impulsem do napisania utworu była publikacja „opowieści humorystycznej” pt. Stryj Inocenty (Warszawa 1879) autorstwa Marii Sadowskiej, pisarki, z którą Norwid nawiązał bliższe relacje.


Pokaż treść!Małe dzieci. Powstał w 1867. Ogłosił J. Lemański w: Satyra polska. T. 2. Warszawa, 1914, s. 112.

Satyra na niedojrzałe małżeństwa, zawierane powszechnie za czasów Norwida. Niedobrane pary, podobne do związku odmalowanego w wierszu, stanowili w najbliższym otoczeniu poety Ludwika Kuczyńska i Tadeusz Ostrowski, a także starszy brat Norwida – Ludwik i Anna Jarnowska. Utwór został przesłany Zofii Węgierskiej, Julianowi Fontanie i Ludwikowi Nabielakowi.


Pokaż treść!Język-ojczysty. Powstał w latach 1863–1865. Ogłosił J. Lemański w: Satyra polska. T. 2. Warszawa, 1914, s. 113.

Norwidowa propozycja właściwej hierarchizacji myśli, słowa i czynu.


 

Początek strony