Wyspiański zapoznał się z twórczością Norwida pod wpływem rozmów z Przesmyckim, który poszukiwał w Krakowie rękopisów po autorze Fortepianu Szopena. Wzmianki o krakowskich spotkaniach z Miriamem pojawiają się na kartach raptularza Wyspiańskiego z 1904 roku:

Pokaż treść!

Zamysły Wyspiańskiego jako kandydata na stanowisko dyrektora Teatru Krakowskiego uwzględniały repertuar wielkich tragedii historycznych, na czele z Szekspirem i polskimi poetami romantycznymi. W 1905 roku Wyspiański planował wyreżyserowanie Kleopatry i Cezara autorstwa Cypriana Norwida. Do inscenizacji doszło jednak dopiero w roku 1933, kiedy to Wilam Horzyca wystawił Kleopatrę w Teatrze Wielkim we Lwowie. Wyspiański cenił również Norwidowego Krakusa – księcia nieznanego (wyst. 6 czerwca 1908 r. przez Ludwika Solskiego w Teatrze Miejskim w Krakowie), zamierzał też wystawić Wandę. Pod wpływem wymienionych dramatów, jak też w nawiązaniu do Lilli Wenedy Słowackiego, napisał własną wersję starosłowiańskiej Legendy.

Pokaż treść!

Aspiracje artystyczne Wyspiańskiego związane ze stworzeniem narodowego stylu w sztuce polskiej współgrały z programem nakreślonym przez Norwida w Promethidionie. Obydwaj artyści realizowali zasadę „korespondencji sztuk”, uprawiając liczne formy artystyczne. Jednocześnie akcentowali konieczność wzajemnej wymiany pomiędzy sztuką i życiem, zgodnie z postulatem estetyzacji życia i wymogiem zaangażowania społecznego sztuki.

Stanisław Wyspiański
Wilhelm Feldman: Współczesna literatura polska 1880–1901. Z 17 portretami. Warszawa 1903.

 

Początek strony