MicińskiTwórczość Micińskiego była popularyzowana na łamach „Chimery” równocześnie z dziełami Norwida. Na współmierność obydwu pisarzy, których łączył głęboki i ponadczasowy ton myśli, wskazał po raz pierwszy Adolf Nowaczyński w studium O Tadeuszu Micińskim (w: Wczasy literackie. Warszawa 1906). Miciński odwołał się do Norwida na kartach swoich najważniejszych utworów. Wagę Norwidowych dokonań intelektualnych i artystycznych podkreślił w wierszu Hymn banity, włączonym w obręb powieści Xiądz Faust z 1913 roku.

Tadeusz Miciński uznawał się za spadkobiercę i kontynuatora tradycji romantycznej. Ostro krytykował środowiska społeczne i kulturalne, które wyrzekły się XIX-wiecznego dziedzictwa duchowego. W zbiorze esejów Do źródeł duszy polskiej przywołał idee głoszone przez czterech romantycznych wieszczów, w tym Norwida, którego uważał za jednego ze zwiastunów odrodzonej ojczyzny. W rozprawie Fundamenty Nowej Polski przytoczył fragment Norwidowego Zwolona, aby przewartościować model patriotyzmu ufundowany na imperatywie wallenrodycznej zemsty.

Rewidując – za Norwidem – romantyczny mesjanizm, Miciński postulował zjednoczenie wszystkich Słowian, m.in. w nawiązaniu do koncepcji rosyjskiego filozofa religii Włodzimierza Sołowjowa.

Osobne studium Micińskiego o Norwidzie zostało opublikowane w 1914 roku na łamach „Nowej Gazety”, w dodatku „Literatura i Sztuka”.

Tadeusz Miciński
Fot. Stanisław Ignacy Witkiewicz, 1913.
„Wiadomości Literackie” 1925, nr 12 (64).

 

    Pokaż treść!

 

Początek strony