Poeta, krytyk literatury i sztuki, wydawca, tłumacz, inicjator i redaktor „Chimery”. W 1891 roku ogłosił przekład Wyboru pism dramatycznych Maeterlincka, poprzedzony wstępem, który uznano za pierwszy manifest Młodej Polski. Z twórczością Norwida zetknął się w roku 1894, nabywszy w jednym z wiedeńskich antykwariatów lipskie wydanie Poezyj z 1863 roku. W parę lat później wszczął poszukiwania norwidianów i wkrótce dotarł do rękopisów ocalałych w Paryżu, a także w bibliotekach, archiwach i antykwariatach polskich.

W 1901 roku, w pierwszym zeszycie „Chimery”, wydał z rękopisu nowelę "Ad leones!". Jednocześnie ogłosił program ideowy i artystyczny czasopisma, odwoławszy się m.in. do twórczości Norwida jako mistyka, pierwszego polskiego symbolisty i krytyka kultury masowej. Norwid zaistniał w „Chimerze” jako prekursor nowych kierunków w sztuce, obok Jana Kasprowicza, Stanisława Przybyszewskiego, Kazimiery Zawistowskiej i Leopolda Staffa, niczym twórca im współczesny. W roku 1905 Przesmycki wydrukował tom w całości poświęcony poecie, zawierający dzieła literackie i plastyczne nigdy wcześniej nieopublikowane. Na końcu zamieścił cenne komentarze edytorskie i krytycznoliterackie. Zwieńczeniem zabiegów wydawniczych i studiów Miriama nad twórczością Norwida w okresie Młodej Polski stała się wspaniała, czterotomowa edycja pism zebranych o wysmakowanej szacie graficznej, drukowana w latach 1912–1914 (tom A został wydany w dwóch częściach;  wydanie miało zawierać jeszcze tomy B, D, G i H. Druk tomu F został przerwany na skutek wybuchu wojny w 1914 roku. Nakład, który przetrwał, wydrukowano w roku 1946). Heroiczną pracę, której zawdzięczamy ocalenie i rehabilitację twórczości Norwida, kontynuował Miriam wytrwale aż do śmierci. Syn Wiktora Gomulickiego, norwidolog Juliusz Wiktor Gomulicki, w uznaniu nieocenionych dokonań Miriama przyznał mu miano „wskrzesiciela” Norwida i najbardziej zasłużonego spośród odkrywców, wydawców i popularyzatorów jego twórczości.

Zenon Przesmycki (Miriam)
Wilhelm Feldman: Współczesna literatura polska 1880–1901. Z 17 portretami.
Warszawa 1903.

 

Początek strony